Het leek een druilerige herfstdag ergens eind oktober-begin november. Toch bevonden we ons nog volop in de zomer. De laatste zondag van augustus betekent immers traditioneel afspraak te Waardamme voor het Provinciaal Kampioenschap duatlon.
Onder een dreigende hemel en een felle wind werd gestreden op twee vlakken: de overwinning en de provinciale titel. Ondergetekende moest wegens een blessure toezien langs de kant, maar zag niettemin een mooie wedstrijd met drie KTDCers die, in ware musketierstijl, hun opponenten en de wind bestreden.
Om kwart na vier weergalmde het startschot en weg waren ze. Onze drie KTDC-atleten, Vincent Servaege, Giovanni Buyltinck (oftewel ‘Ciolara’) en Bernard Demeulemeester vertrokken broederlijk zij aan zij. Een beeld dat zich ook verder in de wedstrijd zou herhalen.
Na de eerste drie loopronden bevonden zich vooraan Bart Verkaemer en Jeroen Buysse, op kleine afstand gevolgd door Jürgen Boterberghe en Tim Vijverman. Door de felle wind zouden de vier nog samenkomen in het fietsen, om er dan een spetterende loopfinale van te maken.
Onze drie zwart-geel-groenen vormden al snel een groepje met een aantal andere atleten en weken zowel in het eerste looponderdeel als in het fietsen geen meter van elkaars zij, als ware het opnieuw het Belgisch Kampioenschap ploegenduatlon. De groep werd wat aangedikt in het fietsen en bij het binnenkomen van de wisselzone telden we een tiental atleten.
Bernard verliet, als eerste van de musketiers, de wisselzone, op korte afstand gevolgd door Ciolara. Vincent kreeg de eerste meters met krampen af te rekenen en moest zo een kloofje laten op zijn ploegmaats en een aantal andere atleten.
Uiteindelijk konden ze allen een knappe prestatie neerzetten met een plaats in de top 20 (zie uitslagpagina voor detail). En dit tot groot jolijt van hun respectievelijke dames die, tot de tanden gewapend met fototoestellen, alles vastlegden voor het nageslacht. Het nageslacht zelf maakte iets verder, nietsvermoedend, het voetpad onveilig in ware ‘hooliganstijl’. Dranghekkens konden echter erger voorkomen.
Proficiat mannen! Het was niet leuk om langs de kant te staan, maar wel leuk om te supporteren voor jullie knappe prestatie!
Uiteindelijke winnaar werd Jeroen Buysse voor Bart Verkaemer, die de provinciale titel in de wacht sleepte.
Het was me dit keer, in tegenstelling tot Horst, wel gelukt om gezond te blijven en dus stond ik voor mijn debuut op de Powerman. Mijn wensen vooraf ... niet te warm en niet te veel wind. Mijn doelstelling vooraf ... 03u20m. Mijn vrees vooraf ... het tekort aan kilometers.
In ieder geval ben ik tevreden over mijn eerste Powerman en alhoewel ik meteen na de aankomst stikkapot zat, wordt het wat mij betreft zeker niet mijn laatste.
verslag duatlon Loenhout (Michaël)
Verslag duatlon Kapelle-op-den-Bos (18 juli)
De duatlonkalender is al zo beperkt in aantal wedstrijden, maar toch slaagde men er in om opnieuw twee wedstrijden op dezelfde dag te plaatsen. Gevoel voor planning noemen ze dat dan. Op 18 juli vond zowel een duatlon te Kapelle-op-den-Bos als te Ath plaats. Ikzelf koos voor de wedstrijd in Kapelle, omdat die iets langer was en ik ook een beetje dezelfde tegenstand verwachtte als in Rijkevorsel: de broertjes Van Hemel en een aantal andere toppers.
De wedstrijd zelf dan…
Felle zon en zeer warme temperaturen zorgden ervoor dat het een loodzware wedstrijd werd. Tijdens het eerste lopen kreeg ik last van de warmte. Ik kon uiteindelijk de eerste zes kilometer toch nog afleggen in 19’31” en wisselde als zevende. Maar het gevoel was niet super. Tijdens het fietsen keerde het tijd, en begon ik me beter te voelen. Met een groep van vijf gingen we op zoek naar de eerste vier in de wedstrijd. De samenwerking verliep echter allesbehalve vlot zodat het telkens weer dezelfde twee waren die kop trokken. Veel dichter bij de kop van de wedstrijd kwamen we dan ook niet en gingen dan ook wisselen voor een vijfde plaats.
Een zeer slechte wissel zorgde er echter voor dat ik slechts in achtste positie kon vertrekken. Uiteindelijk nog naar de zevende plaats gelopen.
Eindbalans: tevreden met de uitslag, maar er zat toch meer in. Ik keerde dus met gemengde gevoelens huiswaarts.
Duatlon Loenhout (21 juli)
Terwijl onze koning op de nationale feestdag zijn legervoertuigen inspecteerde en ons Fabiola haar jonagold zocht, vond in Loenhout een duatlon plaats. Dit onder het goedkeurend oog van Marc Herremans.
Met mannen als Bart Verkaemer (3de in Ath), Tim Vijverman (2de in Ath), Xander Denys, Wim Dierckx, enz aan de start, beloofde het er weer hard tegenaan te gaan.
Na het eerste lopen kon ik als vierde wisselen. Verkaemer, Denys en Vijverman lagen voorop. Tijdens de eerste fietsrondes probeerde ik de kloof zo klein mogelijk te houden met de kop van de wedstrijd. Denys ging onderuit in één van de bochten en Vijverman en Verkaemer werden uiteindelijk weer ingelopen. We reden met een groep van wel 20 man (waaronder 14 duo’s) richting wisselzone. Ik kon als tweede wisselen, na Tim Vijverman en voor Bart Verkaemer. Een ontketende Verkaemer snelde nog naar de eerste plaats, ikzelf kon Tim Vijverman nog remonteren en werd op tien seconden tweede.
Om het met een oude slogan te zeggen van een niet nader genoemde warenhuisketen ‘ik keer(de) tevreden terug’.
verlag La Marmotte 2010 (Geert)
Vorig jaar die tijd was ik nog aan het revalideren na een knieoperatie. Terug beginnen trainen zonder doel zag ik niet zitten, daar lopen nog een heel tijdje onmogelijk zou zijn koos ik voor een fietsuitdaging en dit werd uiteindelijk de marmotte. Toen ik vernam dat ook Bernard Demeulemeester daar de start wou nemen werd mijn beslissing definitief. Het zou echter een serieuze opdracht worden 176 km met de beklimmingen van glandon, télégraphe, galibier en als toetje alpe d’huez is niet niks.
Na een week vol van recepties en bbq’s op school vertrok ik op 1 juli richting Bourg d’Oisans, Bernard was er al enkele dagen vroeger.
Op 3 juli – D-day – Heel vroeg uit de veren , op de camping voorzien ze een speciaal ontbijt voor de marmotte-deelnemers, als ik daar naartoe trek rond 6 uur komen reeds honderden fietsers voorbij die om 7 uur van start moeten gaan, onder hen Wim Dewaele , Marnick Storme en zelfs Nico Eeckhout. Ikzelf mag van start gaan om 7u30 net als Bernard. Ik besluit niet te vroeg naar de startplaats te rijden maar dat was een verkeerde keuze want ik kom vast te zitten achteraan de startfile, voor mij staan een 3500 van de 7000 deelnemers vermoed ik. Bernard staat helemaal voorin komt mijn dochter vertellen.
Ik hoopte op een snelle start maar ook dat valt tegen, de vele Italianen rond mij kwetteren meer dan ze fietsen, ik besluit echter om zelf niet zot te doen. Heel snel komen we aan de voet van de Glandon, links van de weg tegen de rotsen kan ik constant opschuiven al vind ik dat mijn hartslag te hoog is. Ik kom heel goed boven maar daar sta ik helemaal vast, gedurende 10 minuten kan ik niet door er is daar immers bevoorrading. Ik neem geen bevoorrading want ik heb een afspraak met de mensen van vélotour om aan de voet van de télégraphe van hen bevoorrading te krijgen. Na een goede afdaling waar ik toch enkele uitschuivers zag en heel veel mensen met lekke banden vind ik de bevoorradingspost van vélotour. Daar mijn drinkbussen gevuld en Etixx poeder toegevoegd, nog wat confituurtaartjes en weer weg.
Al na één km op de télégraphe krijg ik last van de hitte (32°) en van pijn in de borstkas (door inademen van de hete lucht vermoed ik), ik krijg precies geen adem. Later zou blijken dat het ondertruitje dat ik aangetrokken had er eentje van mijn zoon was XS. Ook mijn maag begon te protesteren, ik kreeg geen gellekes meer binnen. Boven gekomen besloot ik niet meer voor een tijd te gaan maar om alle bevoorradingen mee te nemen en te proberen uit te rijden. Ik zie daar al heel veel lijken. Na wat duw- en trekwerk slaag ik erin om mijn drinkbussen van 750 ml te vullen, één ervan drink ik in één keer uit. Mijn hartslag blijft 140 ook na 10’ rust, ik besluit niet te vertrekken voordat hij onder de 100 is. na een twintigtal minuten is die nog 120 maar ik besluit toch te vertrekken. Krijg ik daar geen enorm pijnlijke krampen in mijn rechter been. Ik moet me neerleggen op de grond, alles slaat blijkbaar tegen. (de oorzaak van de krampen was volledig mijn schuld, ik had enkele dagen voor de start mijn rechter schoenplaatje nog een beetje verplaatst, stom natuurlijk). Na een korte afdaling volgt de Galibier, ook die valt niet mee, boven rijden we tussen de sneeuw, prachtig panorama. In de afdaling wacht zoals afgesproken mijn zoon me op. Samen doen we de afdaling en rijden we tot aan de voet van alpe d’huez. We rijden een stevig tempo en halen constant deelnemers in. Mijn benen voelen eigenlijk nog altijd heel goed aan enkel mijn maag en borstkas pruttelen.
Op de alpe kan ik nog een snelheid van 10 km / u aanhouden maar door braakneigingen moet ik toch af en toe stoppen, bij mijn eerste stop komt net Bernard naar beneden gereden, hij haalde de streep na 7u10 een formidabele prestatie. Bernard spreekt me moed in en ik start weer. Uiteindelijk haal ik toch het einde, blij met mijn prestatie maar toch wat ontgoocheld over mijn tijd. Ik reed effectief 9u10’ maar de eindtijd was 10u05’.
Als ik boven kom zeg ik “nooit meer” maar na een uurtje besluit ik om ooit terug te komen om voor een gouden tijd te rijden. Dit moet lukken, de dag na de marmotte voelde ik niks aan mijn benen en twee dagen erna reed ik de alpe d’huez op in 1 uur 2’ zonder forceren, dus uitgeput was ik niet. De eerste keer doet het altijd pijn zeggen ze…
BK ploegenduatlon (Michaël)
Verslag BK duatlon 4 juli 2010
Warme temperaturen, een fel brandende zon en een lichte tot soms matige bries zorgden voor de kruiding van de plat de résistance die bestond uit 5,25km lopen en 20,4km fietsen. Het ‘toetje’ bedroeg nog eens 2,4km lopen. Een BK ploegenduatlon voor snelle mannen/ploegen dus.
De straten van Wevelgem vormden het strijdtoneel voor 22 teams die zouden strijden voor de nationale titel.
KTDC (Gio, Vincent, Filip R., Yves, Patje en Michaël) ging van start in wave 2 om 16.30u. Dit samen met onder meer D.V.B. (Verkaemer, Vandendriessche, Soetaert, Steyaert, Van Massenhove en Vandevoorde) en E.T.Z.2 (Lepoutre, Van Nieuwenhuysse, e.a.).
Het eerste lopen werd afgehaspeld in een gemiddelde van 16,1km/u waarbij vooral Patje (als triatleet gewend om eerst te zwemmen), tot het uiterste moest gaan. Hij ging echter door zijn spreekwoordelijke muur en bleef aanklampen. In het daaropvolgende fietsonderdeel kon hij zijn meerwaarde bewijzen.
Tijdens het fietsen en de afsluitende loopproef kregen een aantal atleten het wat lastiger, maar, zoals het een echte KTDCer betaamt, werd op de tanden gebeten. De solidariteit onder de ploegmaats was groot: de ‘frissere’ mannen voorzagen de rest van water en er werd voortdurend ingepraat op de atleten die het wat moeilijker hadden.
Uiteindelijk bereikten we als 16de de eindmeet. Geen wereldprestatie, maar wel een prestatie in team. De sfeer was goed, de ambiance achteraf ook. En, vooral, alle atleten waren tevreden, want iedereen had zich ten volle gegeven.
Een special thanks aan Filip die op het laatste nippertje zijn ‘familiezondag’ heeft opgeofferd om erbij te zijn
Wedstrijdverslag Stein (Patje)
20 juni 2010 : ¾ triatlon te Stein (NL)
8.00u… De startkooi, zoals de Nederlanders dat zo “mooi” omschrijven, gaat open. Ik dacht dat een kooi enkel voor dieren was… Koud ! Amper 15gr en veel wind. Hopelijk is het water iets warmer… Wat zeg je ? 20gr ? Daar kan ik mee leven maar wat verlang ik toch naar véél warmer weer zodat we zonder wetsuit kunnen zwemmen… Niets dan voordelen ! Geen gewurm meer in dat pak en veel eerlijker zwemtijden want nee : ik kan blijkbaar niet goed zwemmen met wetsuit…
8.15u… Nog snel wat nippen aan dat fleske plat water (Spa Blauw voor de Nederlanders) en dan voorbij de ChampionChip matten en me ergens positioneren in ’t water. Da ’s al positief : ’t is beter in ’t water dan langs de kade van de haven. Ik lig +/- op de 5e, 6e rij met voor mij 2 vrouwen en naast mij (langs beide kanten) nog een vrouw. ’t Is uwen 1e lange-afstandstriatlon, prent ik mezelf nog eens in. Geen tijd voor andere zaken dus J Ik pep mezelf nog eens extra op en…
8.30u… Een enorm luchthoorngeluid en… paf, we zijn vertrokken… De ‘wasmachine’ begint op volle toeren te draaien… Getrek, geduw maar verdikke, ik geraak hier niet weg. Over die vrouwen zwemmen (no mercy voor de mannen want met hen doe ik dit zeker) of toch niet ? Sh*t ! Ik zie daar een mooi groepje wegzwemmen… Daar moest ik zijn ! Ik heb respect voor die vrouwen die ook nog een lange dag voor de boeg hebben en beslis niet over hen te zwemmen. ’t Zal daar niet op aan komen zeker op zo’n lange afstand ? Bijna aan 3e boei en ik raak eindelijk in mijn ritme… Hallo ? We zijn al 1km bezig hé ! Time to wake up !
Halfweg (1,5km)… Uit het water, trappen omhoog, naar links, trappen naar beneden en “hier komt net Kevin Deman uit het water” hoor ik de presentator nog roepen achter mij als ik alweer in het water gedoken ben om te beginnen aan de 2e ronde van 1,5km… Hij zwemt goed en ik ben vóór hem: zou ik dan toch goed bezig zijn ? Een tandje bijsteken… Ik begin goed op dreef te komen tot ik besef dat ik efkes uit ‘koers’ geraak. Verdikke, heb hier zeker 100m teveel gezwommen… Kevin steekt me voorbij. Tja, ik ken zijn zwemstijl en hij kent de mijne. Pets, pets ! We creëren een wasmachine op ons eigen J Nog 500m en ik zwem hem voorbij. Ik denk dat hij nu wel een stuk achter mij is. Zaak is van nu maximaal in de slipstream te zwemmen zodat ik niet teveel extra meters zwem.
Wisselzone 1 : hoe lang hebben we gezwommen ?, vroeg ik aan een andere triatleet. 50min. Hoeveel ? 40 ? Hollanders zijn niet altijd even gemakkelijk te begrijpen… 40, dat kan niet… Nee 50 of iets minder. Sh*t, da ’s niet zo goed gezwommen… Soit, op naar ’t zware fietsparcours : 110km, 4 ronden met per ronde 3 beklimmingen, stijgingspercentage tss 10 à 14%... Dat belooft ! ‘k Ben een beetje voorbereid. Heb die profielen van de beklimmingen gedownload en de stijgingspercentages kleven op mijn frame… Eerst de Snijdersberg, dan de Dennenberg en dan de Maasberg, zit ik constant tegen mezelf te praten… Doseren, doseren, prent ik de wijze raad van oa Filip en Harry nog eens in. Nog snel een KTDC-fietsjasje aantrekken (want ’t is koud !) en we zijn weg…
’t Fietsen verloopt heel goed. De beklimmingen doe ik aan +/- 10km/u op de laagste versnelling. Blij dat ik een triple heb… Die wind is er ; die koude voel ik minder maar vooral die beklimmingen maken het parcours wel heel zwaar maar ‘k voel dat de benen heel goed zitten. De verleiding om stukker sneller te rijden is heel groot maar ik doe dat wijselijk niet. Tijdig gellekes binnenkappen (verdikkeHarry, ’t zijn goeie maar toch niet zo evident om die snel en volledig binnen te krijgen…) en veel drinken is het motto, waar ik me ook getimed aan hou… Precies een automatische piloot… Elke ronde in quasi exact dezelfde tijd… Heb ik nu te traag gereden ? Ach, de 1e maal is het bijzonder moeilijk inschatten hoe snel je wel moet rijden maar met gem 32,2km/u kan ik best tevreden zijn op zo’n zwaar maar heel mooi parcours…
Wisselzone 2 : die wissel verloopt al stukken sneller maar da ’s maar logisch ook. Nog snel efkes drinken en hop… daar gaan we voor 30km lopen op een heuvelachtig parcours. 4 ronden. Na 1 ronde zal ik wel weten zeker waar de drankposten zijn en waar de moeilijkheden zitten ?
Was dat maar mijn grootste zorg… Pas begonnen met lopen en lap : hevige pijn in rechterzij. F*ck ! Dat dit me nu wééral moet overkomen. Ik voel dat mijn benen goed zijn maar dat die kl*tepijn me verhindert om mijn tempo te lopen. Gem snelheid volgens mijn Garmin : 11,5 maar dit begint al snel te verminderen naar… 11km/u. Ik moet stoppen. De pijn is te hevig. Proberen wat uit te rekken en hopen dat ik snel weer ‘normaal’ kan lopen. Een Nederlander loopt me voorbij en moedigt me wat aan. Last ? Teveel pijn ? Maak je geen zorgen : dit gaat wel over, hoor ik hem nog roepen… Ik vertrek opnieuw maar voel dat het me nog niet lukt om zonder pijn te lopen. Stilaan geraak ik tot bij die Nederlander en lopen we samen verder aan amper : 11,2km/u… Sorry, ’t gaat echt niet. Ik stop opnieuw : adem diep in en uit, rek me wat uit en hup… daar gaan we weer. ’t Gaat al ietske beter. Ik nader weer tot bij die Nederlander en steek hem zowaar voorbij. Ola, zijn we al sneller dan 11,3km/u aan ’t lopen ? Yep. 12,7 zie ik. Als dit zo blijft haal ik misschien toch nog een redelijk gemiddelde… De beklimmingen-molhoopkes verteer ik bovendien heel goed maar ‘k realiseer me dat die op ’t einde wel zouden kunnen doorwegen... Ik hou me nog steeds aan mijn perfect getimede gellekes-bevoorrading, gecombineerd met veel drinken. Die gellekes gaan echter minder gemakkelijk binnen. Tijdens ’t lopen zal ik toch wel moeten opteren voor een meer vloeibare substantie… Die krampen zijn nog niet weg en lap : weeral efkes stoppen. Ik wacht iets langer, verzorg nog eens goed die ademhaling en vertrek weer… Yes ! Die pijn is verdwenen ! Hoever zitten we ? Einde 2e ronde van 7,5km… Wablief ! Weeral 15km met pijn moeten lopen ?! Komaan, we geven er nog een lap op want ik wil koste wat het kost rond 2u30 lopen… De benen zijn goed en de pijn is weg… Ik begin zowaar aan 13,5 13,7 tot bijna 14km/u te lopen ! Van die Hollander is al lang geen sprake meer. Die heb ik nu ver achter mij gelaten. Oppassen dat ik me nu niet vergaloppeer maar eigenlijk kan het me dit keer gestolen worden : ik wil genieten van ’t moment dat ik eindelijk een deftig tempo loop.
Laatste ronde van 7,5km… Nu wordt het stilaan ‘tanden bijten’. Ik begin die benen wel te voelen en zeker de laatste kms… Nu is ’t echt nog op karakter lopen, wetende dat er nog een steil klimmetje is op +/- 2,5km van ’t einde van elke ronde…
6u57 hoor ik de reporter roepen… Yes ! Ik zal onder de 7u eindigen !
6u58’21”. Eindmeet overschreden en ‘k ben kapot. Leeg. Dubbel gevoel : enerzijds tevreden dat ik mijn 1e lange-afstandstriatlon onder 7u volbracht heb en anderzijds : verdikke, er zat zeker veel meer in. Die pijn heeft me genekt zoniet had ik een veel scherpere tijd gelopen maar naar Stein terugkomen doe ik zeker nog. Echte een prachtige maar loodzware wedstrijd…
Genieten van de massage, douchen en terug naar België… Nu efkes geen sport meer…
23 juni… 2 nachten héél slecht geslapen en nu ben ik weer ‘fris man’. Volgende week maandag start ik met de voorbereiding van mijn nieuw doel : mijn 1e marathon op 26/09/2010 te Berlijn…
Wedstrijdverslag duatlon Torhout
Met Bernard Demeulemeester, Giovanni Bultynck en Vincent Servaege stonden er 3 KTDC'ers aan de start van de recreatieve duathlon (5 / 20 / 2.5) in Torhout. Ondanks de prachtige organisatie stonden er in totaal maar 50 deelnemers aan de start. Na het eerste lopen kwam Bernard als eerste binnen, kort gevolgd door Vincent en iets verder Giovanni. Vincent en Giovanni kwamen samen uit de wisselzone en reden het gat op Bernard dicht.
Met een groepje van een achttal atleten werd er in de gietende regen goed rondgedraaid (gemiddelde 37 km/h). Op het spekgladde parcours was het echter oppassen voor valpartijen waardoor de bochten met de voorzichtigheid genomen werden. Bernard was in de laatste kilometer nog weggesprongen en kon als eerste aan het tweede lopen beginnen. Vincent werd bij het buitenlopen van de wisselzone (onterecht) tegengehouden door een referee en verloor zo een twintigtal seconden. Bernard finishte heel knap als 7de, Giovanni als 9de en Vincent uiteindelijk als 13de. Kortom weer een mooie collectieve KTDC prestatie. Dat belooft voor het BK ploegenduathlon ....
Wedstrijdverslag duatlon Elsegem
Het was een bloedhete pinkstermaandag in Elsegem. Met Philippe Vaneeckhout, Bernard Demeulemeester, Guy Vandenbogaerde, Giovanni Buyltinck en Vincent Servaege stonden 5 KTDCers aan de start. Zoals verwacht werden de eerste 3 loopkilometers aan het hels tempo afgewerkt. Philippe wisselde als eerste, Vincent en Bernard een half minuutje later, Giovanni volgde nog eens een dertigtal seconden daarna. Bij het fietsen konden Philippe en Vincent meteen het gat toerijden op een groepje van een tiental renners. Aangezien er een aantal slepers in het groepje zaten, probeerde Bernard weg te rijden maar door de strakke wind was dat een onmogelijke opdracht. Toen er in de tweede van totaal vijf fietsrondes gedemarreerd werd twijfelde Bernard dan ook niet om zijn waggonnetje aan te haken en met een viertal het hazenpad te kiezen. Philippe en Vincent hadden namelijk het gat laten vallen ... :-)) Dat groepje bleef tot het einde een 500tal meter voor het groepje met Philippe en Vincent rijden. Ondertussen had Giovanni in de vierde ronde ook aansluiting gevonden bij het groepje met Philippe en Vincent. En zo gingen ze ook naar de wissel. Bernard was al de pijp uit toen Vincent, Philippe en Giovanni daar samen aankwamen. Vincent was de enige die daarbij van schoeisel moest wisselen. Giovanni was zoals altijd vliegensvlug weg en nam snel 100 meter op Vincent en Philippe die samen uit de wisselzone kwamen. Philippe kon nog de sprong maken en over Giovanni naar een 36ste plaats lopen. Daarmee werd Philippe eerste in zijn categorie ! Bernard was ondertussen 30ste geeindigd. Giovanni werd uiteindelijk 40ste en Vincent 43ste. Guy onze ouderdomsdeken (+60) werd 112e, en dit op 127deelnemers. Een sterke collectieve prestatie dus waar na afloop met het hoognodige gerstenat op gedronken werd.
